Sevgili(s.a.v), her acıya lezzet verir.... Sevgi&KUTAY

Bülbülün Aşkı...

Mon, 30 Jun 2008 14:05:51 GMT

İbrahim -aleyhisselâm- ile ateşe atılmayı göze alan tek mahlûkat bülbüldür.
Onun için en değerli bülbüller, kül renginde olanlardır denilir.

Rivayete göre İbrahim -aleyhisselâm-’ı ateşe attıkları zaman bütün melekler,
vahşî hayvanlar ve kuşlar ağlaşırlar ve etrafında toplanıp,
Hazret-i İbrahim’e yardım edebilmenin çaresini ararlar.
Bunların arasındaki zayıf bir bülbül yavrusu ise gidip kendini o harlı ateşe atmaya azmeder.
Tam kendini ateşe atacağı sırada ALLAH Teâlâ, Cebrâil -aleyhisselâm-’ı gönderip:
“–O kuşu tut ve niçin böyle yaptığını sor?”

buyurur. Cebrâil -aleyhisselâm- kuşu tutup kendini ateşe atmasının sebebini sorunca, bülbül şöyle cevap verir:

“–Halîlullâh’ı ateşe atıyorlar. Mademki kurtarmağa kādir değilim, bari onunla beraber yanayım.”

Hazret-i Cebrâil, kuşun bu cevabını ALLAH -azîmüşşân-’a arz edince: şöyle buyurur:

“–Bu fedakârlığından râzı oldum, sorun bakalım, o kuşun benden bir dileği var mı?”

Bülbül şöyle arz eder:

“–Benim dünyada, Hakk’ın adını anmaktan başka bir arzum yoktur.
Bin bir ismi olduğunu işittim. Yüz birini biliyorum.
Dokuz yüz ism-i şerîfini de bilmek ve tesbih etmek niyazındayım.”

Bu niyaz Cenâb-ı Hak tarafından kabul edilir. Şimdi sahralarda feryat eden bülbül,
Hak Teâlâ’nın isimlerini söylermiş.

Derler ki, Nemrud’un ateşi, İbrahim -aleyhisselâm- için gülistan olunca,
bülbül gelip gül ağacında nağmeye başladı. O an başlayan bu aşk kıyâmete kadar sürecektir.

Aziz Mahmud Hüdâyî Hazretleri de bülbülü, dostun illerini gezmiş görmüş,
şimdi şakıyarak bizlere sırları açan bir haberci olarak tahayyül eder:

Gördünse cânân illerin
Bülbül haber vergil bize
Kokdunsa yârin güllerin
Bülbül haber vergil bize

Gül ile bülbül aşkına dair bir başka hikâye daha anlatılır.
Gül, başlangıçta kendi güzelliğinin farkında değildir.
Gül, bahçesindeki akarsuya bakınca, kendi aksini görüp kendi güzelliğine âşık olur.
Kendi güzelliğine meftun olan gül, yardımcısı olan meltemi, dünyada daha güzel bir varlığın bulunup bulunmadığını araştırmakla görevlendirir.
Meltem gezer, tozar, arar fakat güle benzer bir güzellik bulamaz.
Bu arayışları esnasında bülbüle rastlar. Meltem ona gülden bahseder.
Öyle bahseder ki, bülbül daha görmeden güle âşık olur.

Gül ile bülbülün sevdası böylece başlar. Artık bülbül niyaz, gül naz makamındadır.

Irmağın arkadaşlığında gülşene gelip servinin misafiri olan bülbül, aşk derdini güle anlatır.
Fakat sesini duyuramaz. Karanlık geceye, aya, sabaha ve güneşe açar derdini.
Fakat kimseden yardım göremez. Bu sefer yüzünü Yaratıcı’ya çevirir.
Münâcatta bulunur. Allâh’ın yardımıyla bülbülün sesini duyan gül, naz uykusundan uyanır ve bülbülün sesinden etkilenir.

Şair de her seherde gülü, bülbülün figānının uyandırdığını söyler:

Âh-ı âşıkdur senin hüsnünden âgâh eyleyen
Na’ra-i bülbülden olur her seher bîdâr gül

(Necâtî Bey)

Fakat gül, goncasının açılışına âşık olan bülbüle bir türlü açılışını göstermez.
Gül, gülerken bülbül ağlamaktadır. Öyle ya:

Böyledir ahvâl-i âlem bülbül ağlar, gül güler.

Bunda şaşılacak bir şey de yoktur:

Gül gülse dâim ağlasa bülbül acep degül,
Zîrâ kimine ağla demişler kimine gül.

(Bâkî)

Aslında gül kendine bağlı olan bülbüle teveccüh edecektir,
fakat arada bülbülün rakîbi olan dikenler vardır.
Bir de fitneliği ile ünlü süsenler vardır. Onlar da gülü etkilemektedir.
Güzelliğin şâhı olan gülün muhitinde, gülün bülbülle vuslatını istemeyen dostları vardır.
Bu kıskanç dostlar sayesinde bülbül kafese kapatılır. Nitekim yaz gelir, gül mevsimi geçer, kafese kapatılan bülbül, firkat elinde vuslat türküleri söylemeye başlar:

Feryâd edersin rûz u şeb,
Bu derdine n’oldu sebeb?
Gülden ne eylersin taleb?
Bülbül haber vergil bize!

[Aziz Mahmud Hüdâyî]

Bu demde gül, âşık bülbüle hiç faydası dokunmayan sevgilidir.
Osman NEVRES şarkısında bunu acı bir sitemle bülbülün ağzından dile getirir:

Senden, bilirim yok bana bir fâide ey gül,
Gül yağını eller sürünür çatlasa bülbül.
Etsem de abestir sitem-i hâre tahammül,
Gül yağını eller sürünür çatlasa bülbül.

[Osman NEVRES]

Bu dönemde gül bahçesi, âdeta bitmeyen savaşların yaşandığı bir muhite döner.
Sonunda kış gelip geçtikten sonra, bahar gelir ve gülün vazifesi tekrar başlar.
Bunca tecrübeyle gül, bağın bülbülsüz olmayacağını anlamıştır.

Meltem aracılığıyla bülbülün kafeste mahkûm olduğunu öğrenen gül,
bülbülün serbest bırakılmasını sağlar.
Bu onun kemâlinin işaretidir. Sonunda şâhın izniyle zindandan kurtulan bülbül,
gülşene yerleşerek onun nedimi olmuştur.

Biz de yeise düşmemek hususunda bülbülden ibret almalıyız.
Yaz da geçer, hazan da geçer, kış da biter.
Önemli olan bahçeye zarar gelmesin.
Sararan güller koparılmadan tekrar açsın.

Cenâb-ı Hak hepimize hakikî aşkın birer bülbülü olmayı, güller gülüne içli içli niyaz etmeyi nasip eylesin. Âmîn!..

Aşkın İle

Mon, 23 Jun 2008 12:25:11 GMT

AÅ?kÄ±n ile
Uploaded by kutaysevgi

Sevgi Krallığı

Mon, 16 Jun 2008 17:58:51 GMT

SEVGİ KRALLIĞI

Ey nefret! İsyan ediyorum sana!
Şu zamana kadar boyun eğdim,
Her dediğine eyvallah dedim,
Fakat buraya kadar, artık o eski kötü kalp yok.
Belki sana asi bir kalp, ama işe yarar bir kalp…
Çünkü ben güzel duygular için yaratılmışım.
Aşk, Sevgi, Şefkat, Merhamet için.
Senin krallığın artık son bulacak.
Zira krallığın başına "Sevgi" geçecek.
Bütün bedeni kapsayan kraliyet tebası sevince gark olacak.
Bundan sonra "SEVGİ KRALLIĞI" hüküm sürecek.
Bütün sevgiler bu krallıkta barınacak.
Ağaç sevgisi, kuş sevgisi, insan sevgisi,
Ancak öyle bir sevgi var ki ondan yoktur mukaddesi,
"Allah(c.c) Sevgisi"
İşte bu sevgiyle buldum kendimi,
Onu bulmasaydım bütün sevgiler heba olacaktı,
Onu bulmasaydım, ben kalp olmayacaktım,
İşe yaramaz bir organ olacaktım, bir et parçasından farksız…
Bir tek kendimi değil, bütün tebayı mahv u perişan edecektim.

Ey Rabb'im! Sana hamdolsun!
Beni Kendin ve güzellikler için yarattığından ötürü hamdolsun!

KALP

Yan Yüreğim

Fri, 13 Jun 2008 11:08:50 GMT

Yan YüreÄ?im
Uploaded by kutaysevgi

Sıfır Almayalım;Sıfır Olalım...

Thu, 12 Jun 2008 08:47:45 GMT

Yalnızca tebessüm ettirmeyen, derin ve ince manalar yüklü bir fıkra.

Fıkra şöyleydi; Büyük makamda bulunan birisi, yanındakiler arasında dalkavukluğu(yağcı, yalaka) meşhur birisine “sıfır nedir?” diye sormuş. Cevap bir dalkavuğa yakışır şekildedir “Sizin huzurunuzda ben” demiş. Bu fıkrayı okuyunca müthiş etkilendim, bir kul olarak söylemem, vicdanımda his etmem gereken bir söz, dalkavuğun ağzında yankılanmıştı. Mülkün Sahibinin “Ey insanlar! Sizler Allaha karşı fakirlersiniz”(Fatır,15) fermanını düşündüm. Evet, gerçekte sıfır bendim. Allahın huzurunda bir sıfırdım. Elimde ne varsa, elim de, her şeyim de, onundu, ondandı.

Elimdekileri alsa geriye ne kalırdı ki? Ben ise, askerin kullanması için, emaneten verilen silaha, benim silahım demesi gibi, benim elim, benim gözüm diyordum. Bu vehmi bir söyleyişti, çünkü herkes düşünse anlayacaktı ki, benim gözüm demek, bana emanet edilen göz demekti. Gözümün yapılmasında, şimdiki işleyişinde en ufak bir emeğim olmamıştı ve olmuyordu ki sahipleneyim. İşte emanet olduğunu unutanlar sahiplendiler, sahiplenince de başkasının(Allahın) malını rızasına ve yaratılış gayesine uygun olmayan şekilde kullanmaya başladılar. Bana ait olmayan bir elbiseyle nasıl böbürlenebilirdim ki, ama sıfırlığımı hatırlayamadım ve emanete hıyanetler işledim, işlemekteydim…

Sıfır üzerine değerlendirmelere devam edelim.

Binlerce sıfır bir araya gelse, bir artma, bir değişiklik olmaz. Hapisteki birinin, diğer mahkûmlardan beklentisinin olması ne kadar saçma ise, hepimiz de mahkûmlar gibi aciziz. Sıfırlardan, mahkûmlardan, yüz çevirip, her şeyin sahibine “İyyâke na’budu ve iyyâke nestaîn ” ile yalvarıp, ondan yardım bekleyelim.

Bir mikrobun yere serdiği canlılar olarak acizliğini bilen, havanın, güneşin, rızıkların muhtaçlısı olarak, fakirliğini anlayan kullarından olduğumuzu ispat edelim. İddia ispat ister. İnsanın tam anlamıyla kendini unuttuğu, kendinden geçtiği, kendini sıfırladığı an ise secde idi. Bu bitiş yeri Âlemlerin sahibine en yakın olunan yerdi. “Sadakalar… fakirler içindir”(Tevbe,60) Ayeti, Allahın ikramlarının, kendini sıfır bilenlere, fakir bilenlere geldiğini ilan etmekteydi. Zengin olan, fakire yardım ettiği gibi, sonsuz “Gani” olan Allah ta, huzurunda kendini sıfır bilenlere burada da ötede verecekti.

Kendini, Âlemlerin sahibinin huzurunda sıfır bilen, her şeyini ona borçlu, hatta her şeyin onun olduğunu anlayan bir insan, artık çalımlı yürür mü, desinler arzusu taşır mı, diğer sıfırlara tepeden bakar mı? Kendini diğer varlıklardan üstün görme kanserine yakalanır mı?

Sıfırın zirvesinde oturan ve gerçek varlığa kendini sıfırlamakla ulaşılacağının dersini veren Peygamber Efendimiz den (s.a.s) ders alanlar, bize ibretlik sözler söylemişlerdir. Mesela: İmamı Rabbani bir hayvanı göstererek ben şu hayvan gibiyim derken bu inceliği dillendiriyordu. Bediüzzaman Said Nursi “Sözler’deki hakaik (gerçekler) ve kemalât (üstünlük, mükemmellik) benim değil Kur’ân’ındır. Ve Kur’ân’dan tereşşuh etmiştir (sızma). Risaleler kendi malım değil, Kur’ân’ın malı olarak Kur’ân’ın reşehat-ı meziyatına (Kur’ân’dan sızıntılar) mazhar olduklarını izhar etmeye (açıklamaya) mecburum. Evet, lezzetli üzüm salkımlarının hasiyetleri (özellikleri) kuru çubuğunda aranılmaz. İşte ben de öyle bir kuru çubuk hükmündeyim.” derken bu anlayıştaydı ve Allah katında büyük olanlar, ellerindeki emanet olan, mallarını, mülklerini, ilimlerini, kısacası her şeylerini ondan bilmekle, onun bilmekle büyük olmuşlardı.

İlim dünyasında ve bilgisayar dilinde ki yazılar “nokta” ların bir araya gelmesiyle yazılır. Varlıkların aslı olan atom “nokta” dır. Ağacın özü olan çekirdek bir “nokta” dır. Allah’a en yakın yer ve an olan secdede “nokta” gibiyizdir. Nokta(.) ise eski yazı dilinde(arapça) sıfırdır. Yani her şey sıfırdan oluşur diyebiliriz. Kullandığımız yazı dilindeki sıfır(0) bile gururlu içi şişirilmiş bir sıfırdır. Hatta Kuran fatihada, fatiha besmelede, besmelede be harfinin noktasında gizlenmiştir. Nokta çekirdeğine ağacı sıkıştıran kudret, besmelenin be harfinin noktasına da Kuranı yerleştirebilir ve öyledir. Kendilerini sıfır bilenler ispatını da namazlarının secdeleriyle ilan ederler.

Nefsimizi ikna etmek için şöyle bir düşünelim, Televizyonlarda, gazetelerde, hemen her yerde ilanlar ile denilse ki “Falan şahıs, dünyanın en zenginidir” eğer O şahıs, her taraftaki bu ilanlara inansa ve var mı benden zengin kimse? dese, Ona demezler mi, cebine bir bak, sermayen nedir ki sen onlara inanıyorsun? Cebine baksa 5 lirası var, anlar ki gerçekte öyle zengin değilmiş, dünyadaki herkes sen zenginsin dese de, artık onu inandıramaz. “Bütün halk beni medh ü senâ etse, beni inandıramazlar ki iyiyim, sahib-i kemâlim.” Said Nursi.

Bizde nefsimizin hilelerine, çevrenin övgülerine karşılık, cebimize baksak ki, sermayemiz acizlik, fakirlik, mikroba yenilebilen zayıflıkta fani bir varlığız, o zaman haddimizi bilir, sıfır olduğumuzu anlar, secde ile imzamızı atarız.

Eğer, boyumuz 1,5 metre ise, sandalyeye çıkmamız gerçekteki boyumuzu değiştirmeyecektir. Eğer, gerçekte hiç bir şeye sahip olmayan “emanetçiler” isek, makamlara çıkmamız, mal bekçiliklerimiz bizim “sıfır” lılığımızı değiştirmez. Biz kendimizi kandırsak da.

Ne mutlu kendini sıfır bilip, haddini bilenlere
Ne mutlu sıfırlaşıp, saflaşan ve sonsuz zatı bulanlara.

Sevmeyi Öğrenmeliyiz...

Tue, 10 Jun 2008 18:48:24 GMT

Sevgi söz değil özdür.
Sevgi kağıda yazılmaz, kalbe kazınır.
Sevgi, ya var, ya da yoktur.
Biraz var, biraz yok olmaz. Sevginin tam tarifi yapılamaz. Çünkü sevgi sadece akılla kavranmaz.
Çünkü sevgi, kalpten kavranan ve yaşanan bir güzelliktir.
Bu sebeple de, kalpsizlerin, merhametsizlerin ve maddecilerin sevgiden söz etmeye hakları yoktur.
Hem dünyanın peşinde olacaksın, maddi kazançların ince hesapların içinde kaybolacaksın, hem de sevgiyi yaşayacaksın, olur mu ?!!

Böyle biri ancak sevginin sözünü edebilir, özünü ne bilir, ne de bildirebilir...
İşte bu yüzden çağımız, sevginin çok yazıldığı, çok söylendiği bir zaman dilimi haline gelmiştir .. Zira, yaşayan azaldıkça, sözünü eden çoğalmaktadır.
Sevgi anlatılamaz, yaşanır. Sevgiyi yaşayamayanlar hep anlatıyorlar, sürekli ondan söz ediyorlar. Bu ya bir sahteciliktir, ya da yaşayamadığına hasretlenmek, hatta hasetlenmek...
Bu durumda ortaya çıkan sevginin sömürülmesi, içinin boşaltılmasıdır.

Söylenen ve yazılan, yürekten taşan ve içte taşınamayandır.
Böyle olduğu içindir ki, Akif merhum bile, "Dili yok kalbimin, ondan ne kadar bizarım" diye dertlenir.
Sevgiyi asıl söyleyen, bedenin bütünüdür. Çünkü insanın içini gerçek anlamda sevgi donatırsa, bütün vücut ruhun dili olur.
Sevgiyi yaşayan aldığı nefes, attığı adım sevgi olur. Sevgi ayrı ve özel bir eylem olarak görünmez sevende... Çünkü onun her işi, her sözü, her özelliği sevgiden ibarettir. Sevgi insanı, ekmeksiz, susuz, hatta havasız yaşar ama, sevgisizliğe dayanamaz. Onun ekmeği, suyu, havası sevgidir. Böyle olunabilir mi diye düşünen, böyle olamaz. Sevgi pazarlıkla var olamaz. Sevgi, çıkar hesaplarıyla, verme alma planlarıyla yaşamaz.
Çünkü sevgi, fedakarlıktır.
Sevgi, sevdiğinde fani olmaktır. Sevgi, sevdiğinin, "Hadi! Dediğinde, "nereye?" diye sormamaktır. Böylece sevmeyen ve böylesine sevilecek olanı bulmayan, sevginin uzağındadır. Öyleyse, en çok sevilmesi gereken, bu muhteşem duyguyu yoktan yaratıp yüreklerimize hediye edendir. En çok sevgi, sevmeyi bize öğretene olmazsa, sevgiye saygısızlık yapılmış olmaz mı? En çok Allah'ı sevmemek, sevginin öz kaynağından koparılmasıdır.

Kaynağından koparılan sevgi, sevgi olmaktan çıkıyor.

Her şeyin sahtesi kötüdür, çirkindir, çekilemez ama, sevginin sahtesi, ne yenir, nede yutulur. Sevginin sahtesi hiçbir şeye benzemez. Çünkü sevgi samimiyetle mayalanmadan kendisi olamaz, varlığını bulamaz, özelliklerini kazanamaz. Böylesine bir yokluktan bir sevgi edebiyatı çıkıyor. Tumturaklı sözlerle sevgi anlatılıyor. Ne ki çok anlatıyorsun, o az yaşanıyor demektir. Hani bir Allah Dostu'nun şu sözünde olduğu gibi: "-Ben, Allah'ı hatırlamaktan utanırım. Çünkü, her hatırlama bir unutmadan sonradır." Ne ki, anma günlerinin konusudur, demek ki unutulmaya yüz tutmuştur. Bizim sevgi geleneğimizde, sevginin sözü çok edilmez. Çünkü, 24 Saat yaşanan bir güzellik, dillerde dolaşmaya muhtaç değildir. Sevgi bakıştır. Sevgi, selamdadır. Sevgi, tebessümdedir. Sevgi, hatır soruştadır. Sevgi, yardım ediştedir.

Sevgi,

bazan bir geçmiş olsunda, bazan da bir teselli tavsiyesindedir.

Sevgi, pişirilen yemektedir. Sevgi, "Hoşgeldin" de, "Güle Güle" de, "Allah'a ısmarladık" tadır. Yürekte gerçek sevgi gerçekten varsa, herşey sevgidir. Görünüşe, etkisi, hissi ne olursa olsun herşey sevgi olur. Ve seven sevdiğine, "Senden gelen başım gözüm üstüne" der.
Sevgi,kal değil,hal işidir. Sevgi,ruhun dilidir. O konuşmaya başladı mı,öteki diller susar. Konuşsalar da ,sesler,sözleri duyulmaz olur.

Sevginin olduğu yerde, atmosfer sevgiden ibaret hale gelir. Kurt ve kuş sevgiden başkasını bilmez olur. Sevgi,intisap sırrıdır. Ait olduğu kaynağı keşfettiğinde,kanatlanır,kanatlandırır. Kabına sığmaz olur. Dolar taşar,gizlenemez bir muhabbet coşkunluğu ile çevresini kuşatır.

İnsanlığı sevmek, insan olmanın gereğidir. İnsanlığı bize bağışlayan ve bilinçli sevmeyi öğreten Rabbimize ne kadar şükretsek azdır

Çevremizde varlığını hissettiğimiz her şey,

O’ndan eserdir diye seviyoruz. Ve yarattığı her şeyle dostluk kuruyoruz, kardeş oluyoruz…Canlı cansız bütün varlık dünyasıyla birleşip bütünleşiyoruz. Birlik dünyası, dirlik dünyasıdır.Yaratıcının birliği etrafında bir ve beraber olmuş varlığı tutan, dengeleyen, düzenleyen “sevgi”dir… İşte bu sevgiyi yaşamak, insanı mutlu, huzurlu ve iştiyaklı kılıyor. Yaşama sevinci bu sevgiyle kalplere doluşuyor. Bu sevgi, üzüntünün ilacı ve mutluluğun mayasıdır.

...VEHBİ VAKKASOĞLU...

“Dünyada benim için sevip dost olanlar nerdedir?”

Tue, 10 Jun 2008 07:33:20 GMT

اَلْمُسْلِمُ أخُو الْمُسْلِمِ لاَ يَظْلِمُهُ وَلاَ يُسْلِمُهُ مَنْ كَانَ فِي حَاجَةِ أخِيهِ كَانَ اللَّهُ فِي حَاجَتِهِ وَمَنْ فَرَّجَ عَنْ مُسْلِمٍ كُرْبَةً فَرَّجَ اللَّهُ عَنْهُ بِهَا كُرْبَةً مِنْ كُرَبِ يَوْمِ الْقِيَامَةِ وَمَنْ سَتَرَ مُسْلِمًا سَتَرَهُ اللَّهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ

Müslüman müslümanın kardeşidir. Ona zulmetmez, onu (düşmanına) teslim etmez. Kim, (mümin) kardeşinin bir ihtiyacını giderirse Allah da onun bir ihtiyacını giderir. Kim müslümanı bir sıkıntıdan kurtarırsa, bu sebeple Allah da onu kıyamet günü sıkıntılarının birinden kurtarır. Kim bir müslümanı(n kusurunu) örterse, Allah da Kıyamet günü onu(n kusurunu) örter.

Buhârî, Mezâlim, 3; Müslim, Birr, 58.

Bilinmelidir ki, bir kimse ile Allah (c.c.) için dostluk ve kardeşlik yapmak din yolunda üstün ibadetlerden ve büyük işlerdendir.

Peygamber Efendimiz (S.A.V.) buyurur ki: “Allah Teâlâ bir kimseye hayır irade buyurursa, din yolunda ona hayırlı bir dost ihsan eder. Allah Teâlâ’yı unutursa, dostu, ona hatırlatır, hatırlarsa, dostu ona yardım eder;”
Yine buyurur ki: ‘İki mü’min bir araya gelirse, mutlaka birbirlerinden dini faydalar görürler’,
Yine buyurdu ki: ‘Bir kimse bir kimseyi Allah yolunda kardeş edinirse, Cennette ona hiçbir amelle verilmiyecek yüksek derece verilir.’

İdris-i Hûlani Muaz bin Cebel’e: “Ey Muaz! Ben seni Allah için severim, dedi. Muaz: Ey İdris! Sana müjdeler olsun. Çünkü Peygamberimizden duydum, Buyurdu ki:

“Kıyamet gününde Arşın etrafında kürsüler kurulur. Üzerlerine bazı insanlar oturur ki, yüzleri ayın ondördü gibi parlar.Bütün insanlar korku ve endişe içinde iken, onların ne korkusu, ne de endişesi yoktur.Onlar kimlerdir ya Resûlallah dediler. Allah için birbirlerini sevip dost edinenlerdir,. buyurdu.

Yine buyurdu: ‘Allah için sevenlerden hangisi diğerini çok severse, Allah da onu daha çok sever.’

Allah Teâlâ buyurur ki: ‘Benim için birbirlerini ziyaret edenlere, benim için sevenlere, benim için yardımlaşanlara sevgim vâcip olur’.
Allah Teâlâ kıyâmet gününde buyurur ki: “Dünyada benim için sevip dost olanlar nerdedir?”İnsanların sığınacağı hiçbir gölge olmayan bu günde, onları arşımın altında gölgelendiririm.

Ve yine buyurdu ki: ‘Hiç kimsenin sığınacağı gölge bulamadığı kiyâmet gününde, yedi kimse Arşın gölgesinde bulunacak:
1- Adaletli devlet reisleri,
2- İbadette gelişen gençler,
3- Camiden çıkınca, tekrar camiye gelinceye kadar, kalbi camiye bağlı olanlar,
4- Allah için sevenler, Allah için bir araya gelip ve yine Allah için ayrılanlar,
5- Tenhada Allah’ı zikredip gözünden yaş akanlar,
6- Güzel bir kadın kendisini cima’a (cinsi münasebete) çağırdığı zaman; Ben Allah’tan korkarım diyenler.
7- Sağ eliyle verdiği sadakayı sol eli bilmeyenler.’

Peygamberimiz (S.A.V.) yine buyurur ki: ‘Bir kimseyi Allah için ziyaret edenin arkasından bir melek: Allah’ın cenneti sana mübarek olsun der.
Yine buyurur ki: “Bir kimse bir dostunu ziyarete giderken, Allah Teâlâ onun yoluna bir melek gönderdi.
Melek ona: Ey falan! Nereye gidersin? dedi.O kimse: ‘Falan kardeşimi ziyarete giderim dedi’.

Melek: ona bir ihtiyacın var mı dedi. Hayır dedi. Melek: O, sana bazı şeyler ihsan etmiş midir? dedi. Hayır dedi. Melek o halde neye gidiyorsun? dedi. Allah için seviyorum dedi.
Melek: Sen onu Allah için sevdiğin için, Allah Teâlâ seni dostlarının zümresine ilhak ettiğini sana müjdelemek için beni gönderdi ve seni cennete koymayı kendine vacip kıldı ve yine buyurdu:
İmandan sonra en büyük yardımcı, Allah için sevmek, onun için düşmanlık yapmaktır.

Muâz radıyallahu anh, Resûlallah sallallahu aleyhi ve sellem’i şöyle buyururken dinledim dedi:

Allah Teâlâ; “Benim rızâm uğrunda birbirlerini sevenler için peygamberlerin ve şehidlerin bile imreneceği nurdan minberler vardır” buyurmuştur.

Dünyevi maksatlar dışında sadece Allah rızası için sevenlere böyle güzel nimetler verilecektir.

Ebû İdris el–Havlânî rahımehullah’dan şöyle dediği nakledilmiştir:

Dımaşk mescidine girmiştim. Bir de ne göreyim, güleç yüzlü bir delikanlı ve başına toplanmış bir grup insan. Bunlar bir konuda görüş ayrılığına düştüler mi hemen o delikanlıya başvuruyor ve fikrini kabulleniyorlardı. Bu gencin kim olduğunu sordum. “Bu Muâz İbni Cebel radıyallahu anh’tır” dediler.

Ertesi gün erkenden mescide koştum. Baktım ki o genç benden evvel gelmiş namaz kılıyor. Namazını bitirinceye kadar bekledim sonra önüne geçerek selâm verdim ve:

– Allah’a yemin ederim ki ben seni seviyorum, dedim.

– Allah için mi seviyorsun? dedi.

– Evet Allah için, dedim. O yine:

– (Gerçekten )Allah için mi seviyorsun? dedi. Ben de:

– Evet, ( gerçekten) Allah için seviyorum, dedim.

Bunun üzerine elbisemden tutarak beni kendisine doğru çekti ve şöyle dedi.

– Kutlarım seni. Zira ben Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’i şöyle buyururken dinledim:

“Allah Teâlâ, “Sırf benim için birbirini seven, benim rızâm için toplanan, benim rızâm uğrunda birbirini ziyaret eden ve sadece benim rızâm için sadaka verip iyilik edenler, benim sevgimi hakederler” buyurmuştur.”

Sevdiği kimseye ben seni Allah (c.c.) için seviyorum demek sünnettir.

Birbirini Allah (c.c.) için sevenler Allah (c.c.) sevgisini kazanmışlardır.

Karanfiller Ağlardı...

Mon, 09 Jun 2008 21:18:38 GMT

Karanfiller ağlardı

Karanfiller ağlardı gecelerde, geceler neden ağlamasın?
Gecelerde secde edenler neden ağlamasın, gecelerde secde edemeyenler neden ağlamasın?

Gecelerde açılırken ötelerin pencereleri, kalplere hüzünler yakışır, yakışır kirpiklere taneler. Ölüm varsa ve ölümden ötesi varsa, hesap varsa, mizan varsa, bir kefene bile sarılıp sarılamayacağımızdan emin değilsek, bizim için mizanın nasıl kurulacağını bilemiyorsak, farkında olmadan işlediğimiz günahlar ve hiç fark etmeden kazandığımız sevaplar varsa, neden göğsümüz dolmasın, neden yüreğimiz titremesin?

Biz kimin mülkündeyiz, kimin huzurundayız, biz kimin şefkatine ve merhametine muhtacız?

Eğer bizler yaptığımız ibadetlerde ve iyiliklerde yeterince ihlas sahibi olup olmadığımızdan emin eğilsek, kibirden, riyadan, ucubtan, hasetten, gıybetten, nifaktan gereğince temizlenemediysek, bunlardan arındığımızı zannedip kendimizde bir varlık görmek gibi bir hataya düşebiliyorsak geceler bizim için ağlama zamanıdır.
İnsanı yücelten; kendini eksik ve kusurlu olarak kabul etmesi, güzel örneklere bakarak her güzel huyu kendine maletmeye çalışmasıdır.

İnsanı yücelten tek yardımcı olarak Rabbini bilmesi, yalnız O’na kulluk edip yalnız O’na dayanmasıdır.
İnsanı yücelten Rabbi ile arasında sıcak bir bağ kurması, bu bağdan güç alması, her şeyde her varlıkta hatta kendi gönlünde O’nu görebilmesidir. Çünkü Allah (cc) bir kudsi hadiste buyurur ki:

“İnsan Benim sırrımdır, Ben insanın sırrıyım”.

Ve Cenab–ı Hak Hz.Muhammed (sav)in aynasından seyredilir. O’na ne kadar uyabilirsek biz de o derece temiz bir ayna oluruz Hakk’a. Çünkü Allah (cc) kamil insanın gönlüne tecelli eder. Kamil insan olmak da ancak güzel ahlaktan geçer. Çünkü müminin mizanında güzel ahlaktan daha ağır gelecek bir şey yoktur.

Karanfiller ağlardı gecelerde, neden ağlamasın? Öz ağlamayınca göz ağlamaz... Anlaşılamayan ve anlatılamayan hüzünleri ifade etmenin en iyi yolu ağlamak değil midir?

alıntı

değerin ne ki?”

Mon, 09 Jun 2008 08:55:12 GMT

“Birer birer iplerini kesen, elbette kurtulabilir bütün bağlarından…
Fakat o zaman, kalır sahnenin önünde; bir yığın tahta olarak!”

"Kahraman olmak; gönlünü iplere bağlı tutmaktır…
..Ve elini
..Belini
..Dilini
..Her yerini!”

“Ve her ip bir değere bağlar seni…
Değerlerin yoksa değerin ne ki?”

şems kanatlı kelebeğinin ardısıra...

Mon, 09 Jun 2008 08:50:12 GMT

şems kanatlı kelebeğinin ardısıra...

koyu kahve tadında..encara..

beni zikretmez kimse, efsane-i mecnun'a taliptir..
ne benzer o bana, onun derdini anlatmak kabilidir..
çöl gezgini mecnundan kederimi sorgu sual etmem ,
ne bilsin denize gömülmüşün halini,
menzili sahildir...

fuzuli ..

YA RAB! Bizi Kurana Aç...

Fri, 06 Jun 2008 13:10:39 GMT

YA RAB!
Bizi kurana aç
AMİN

Kuranı bize aç
AMİN

Aklımızı kurana aç
AMİN

Kuranı aklımıza aç
AMİN

Kalbimizi kurana aç
AMİN

Kuranı kalbimize aç
AMİN

Kuranın manalarını gönlümüze nazil et ya rab
AMİN

Kuranı hayatımıza nazil et ya rabbi
AMİN

Kuranı aklımıza nazil et ya rabbi
AMİN

Kuranı sevdamıza nazil et ya rabbi
AMİN

Kuranı arzumuza nazil et ya rabbi
AMİN

Kuranı umudumuza nazil et ya rabbi
AMİN

Kuranı geleceğimize nazil et ya rabbi
AMİN

Kuranı halimize nazil et ya rabbi
AMİN

Kuranı bu topraklara nazil et ya rabbi
AMİN

Kuranı şu sokaklara nazil et yarabbi
AMİN

Kuranı yavrularımızın hayatına ve hafızasına nazil et ya rabbi
AMİN

Kuranı bizim hayatımıza nazil et ya rabbi
AMİN

Ya rabbi kuransız yaşamak izhansız ve imansız yaşamaktır
Kuransız yaşamak anlamsız yaşamaktır
Hayatımızın anlamını alma ya rabbi
AMİN

Hayatımızın anlamını ver ya rabbi
AMİN

Anlamsız bir hayata mahkûm etme ya rabbi
AMİN

Sensiz bir hayata mahkûm etme ya rabbi
AMİN

Allahım sensiz bir hayata mahkûm etme ya rabbi
AMİN

Ya rabbi fehimimiz izanımız dubara uğradı
Akıl eden kalbimiz dubara uğradı
Elimizle öz elimizle akıl eden, fehmeden, fikrenden yerlerimizi yok ettik
Sen bize nasıl tedebbür edeceğimizi
Nasıl tezekkür edeceğimizi
Nasıl taakkul edeceğimizi
Ve nasıl tefekkür edeceğimizi göster ya rabbi
AMİN

Tefekkür edecek teakkul edecek tezekkür ve tefekkür edecek yerlerimizi kendi elimizle yok ettirme ya rabbi
AMİN

"Ya Rabbi! eksenine kuran'ın konulduğu bir hayat ver.
AMİN

Kuran için adanmış bir hayat ver.
AMİN

Kuran'la anlam kazanmış bir hayat ver.
AMİN
Kuran'la ahlaklanmış bir hayat ver.

AMİN
Ya Rab!
İçinde bulunduğumuz zaman diliminde destansı iman hamleleri var.
Bu hamleler bizden şikayetçi oldular ya rab.
Kuran başka; müslümanlar başka dediler.
Ve kuran'a dönüp iflah oldular.
Rabbimiz Kuran'la olan ayrılığımızı hidayetinle son buldur.

AMİN
Bulanmışlığımızı ve bunalmışlığımızı vahyin soluğuyla soluklandır.

AMİN
Körelen kalplerimizi vahyin nuru ile aydınlat.
AMİN
Ya Rab!
İçinde bulunduğumuz zaman diliminde destansı irşad hamleleri var.
Bu iman kahramanları da Müslümanların, Kuran'la aralarına koydukları mesafeden şikayetçiler.
Kuran'la mesafeli olmak (sümmün,bükmün,'umyun olmaktır.)
Rabbim,Vahyin aydınlığına davet eden seslere karşı kulaklarımızı sağır etme.

AMİN
Bu iman kahramanlarına karşı kalplerimize ülfet ver."
AMİN
Ya rabbi aramızdan muhabbet gitti gideli birbirimize düştük
Mümin müminin kıymetini bilmez oldu
Bir zamanlar tırnağımızı feda etmezdik
Şimdi topumuzu bir tırnağa feda eder olduk
Ya rabbi muhabbet ver
AMİN

Ya rabbi ülfet ver
AMİN

Ya rabbi hikmet ver
AMİN

Ya rabbi izzetimiz yerlerde sürünüyor izzet ver
AMİN

Ya rabbi hilkatimizi dağıttık hilkat ver
AMİN

Ya rabbi aşkımızı dağıttık aşk ver Şevk ver
AMİN

Ya rabbi hasretimiz yok oldu zani oldu hasret ver
AMİN

Beklenmesi gereken şeyleri bekleyelim ya rabbi
AMİN

Umulması gereken şeyleri umalım ya rabbi
AMİN

Yolu gözlenmesi gereken sevgilileri gözleyelim ya rabbi
AMİN

Eteğimiz önümüzden yırtılmasın
Eteğimiz arkamızdan yırtılsın ya rabbi
AMİN

Biz çağın Yusuflarına Züleyhaları musallat etme ya rabbi
AMİN

Ya rabbi biz karada gemi yapmaya çalışıyoruz
Bu gemiye bir çivi daha çakmaya çalışıyoruz
Tuğyan olan yerde tufan olur diyoruz
Ya rabbi tuğyanın askerlerinden etme
Tufanın bela olarak indiği değil rahmet olarak geldiğinden kıl ya rabbi
AMİN

Ya rabbi Nuh’un gemisine binmek
Böyle bir zamanda rahmet gemisinde olmak demektir,
Bizi o gemiyi yapanlardan VE binenlerden kıl ya rabbi.

AMİN...AMİN

Duanın Gücü

Thu, 05 Jun 2008 11:08:18 GMT

Dua'nın gücü ibretlik hikaye
Uploaded by kutaysevgi

Tövbe Kapısı...

Wed, 04 Jun 2008 06:24:51 GMT

Rasûlü Ekrem sallallahu aleyhi ve sellem buyurur:
Kul, Allah teâlâya itaat etdiği zaman Allah ona marifetullahi bahseder. Taati terkedince, daha önce vermis bulunduGu bu marifetullahi geri almaz. Bilakis kiyamet gününde, aleyhinde bir delil olarak kullanmak üzere kalbinde birakir. Kiyamet günü olunca da kendisine der ki:– Seni marifetullah ile mümtaz kilmis onu sana bahsetmistim. BildiGinle niçin amel etmedin? ilminle niçin âmil olmadin?Ömrünü fuzuli, bos arzular pesinde geçirmis bir ihtiyar vardi. En sonunda yaptiklarina pesiman olarak tevbe etti.
Melekler:
– Ey ihtiyar! Elden ayaktan düsdün, kuvvetden kesildin, arzun kalmadi, simdi de tevbe etdin, dediler.
Cenab-i Hakkin emri ulasir:
– Ey Melekler, benim ihtiyar kulumu birakin, onu ayiplamayin! izzet ve celâlime yemin ederim ki yüz sene sonra gelseydi, beni kerim ve maGfiret edici bulurdu. Ey melekler sahid olun! Onun tevbesini kabul eyledim ve baGisladim. Onu cennet ve cemâlime lâyik eyledim buyurur.
Ey saçi ve sakali beyaz
Dergâh-i ilâhiden kaçan bu halin ile
Allah teâlâ diyor, çokdur benim keremim
Ümidsiz olma ve gel, tevbe et özür dile.
ihtiyacini Rabbin dergâhina sen arzet,
Lutf-i ilâhî sana, hiç çirkinlik göstermez
islesen bin günah ve bin türlü rezâlet
Tevbe etsen makbüldür, hiç biri red edilmez.
(Riyazü’n- Nasihin)
Rasûlü Ekrem sallallahu aleyhi ve sellem efendimiz buyurdu ki :
“iblis tard edildiGi zaman, “izzetine yemin ederim ki, insanlarin cani bedenlerinde durdukça kalblerinden çikmam,” dedi. Allah teâlâ da buna karsilik “canlari bedenlerinde bulundukça, izzetime yemin ederim ki, tevbe kapisini onlara kapamam,” buyurdu.
Bir hadis-i serifde:
– Kul vardir ki günah sebebi ile cennete girer, buyurdu.
– Bu nasil olur ey Allah’in Rasûlü? dediler.
Gene buyurdular:
– Günah isler ve sonra pisman olur ve onu hep gözünün önünde tutar, nihayet cennete girer, o zaman seytan, keske onu bu günaha sokmasaydim, der. (Kimya-yi Saadet’den)
Rasûlü Ekrem efendimiz :
– Size en büyük derdinizi haber vereyim mi? buyurdular.
Ashab-i Kiram:
– Bizim en büyük derdimiz nedir? dediler.
– Derdiniz günah derdidir, buyurdular. Ashab-i kiram :
– Bunun ilâci nedir? dediler.
Resûlü Ekrem efendimiz:
– Günah isleyenin gece karanliginda dili ile istigfar etmesidir, buyurdular. (Riyâzü’n-Nasihîn)
Ya Rab! Günahimiz çok, sayiya gelmez. Fakat senin rahmetin, afvediciligin nihayetsiz, sınırsız. Hem bizleri tevbe kapinda daim eyle, hem de islemis oldugumuz günahlari tekrar ettirme, bizleri hifz eyle,Kimseye bizleri horlatma bizler senin kapına geldik senden medet dileniriz.Bizim hakkımızda kötü fikre kapılanlara en kısa zamanda gerçekleri göster ve onlarıda doğru yolundan saptırma,hidayet nasip eyle Rabbim,
Kur’an hürmetine Rabbim,Peygamberim hürmetine Rabbim.
Âmin.
Hasbinallahu ve ni’mel vekil.. Ni’mel mevla ve ni’mel nasir..
ALLAH BİZE YETER O NE GÜZEL VEKİLDİR.
NE GÜZEL DOST VE NE GÜZEL YARDIMCIDIR

dinle....SON VEDA...

Wed, 04 Jun 2008 06:08:39 GMT

Dinle!

Ayrılıklardan nasıl şikayet etmede şu ney, ve nasıl anlatmada ayrılıkları, dinle:

“Erkek - kadın herkes ağlayıp inliyor feryadımdan; ağlayıp inliyor herkes beni kamışlıktan kestikleri gün başladığım feryadımdan…

Özlemimi açmaya bir kalp istemedeyim oysa ben, ayrılıktan parça parça olmuş, beni anlayacak bir kalp istemedeyim. Hani vuslat zamanını arar ya aslından uzak düşmüş kişi, durmadan aslını arar ya hani!..

Her toplulukta ağladığım bu yüzden benim, her yerde inlediğim bu yüzden. İyilerle dost olmam da, kötülerle oturup kalkmam da bu yüzden. Herkes dostum oluyordu zannımca benim, kendine yakın buluyordu çokları. Ne çare, araştırmadı kimsecikler içimdeki sırları, ve kimse anlamadı ayrılıktan şikayetimi…

Oysa Sırlarım Çığlıklarımdan Hiç de Uzak Değildir Benim!
Keskin bakan görür, ve dikkatle dinleyen duyar onları. Yazık, yazık ki her gözde yok o nur, her kulakta yok o dikkat!.. Gizli değildir elbette ten candan; ve can tenden gizli değildir. Lakin canı görmek için izin çıkmadı kimseye…
Hava değildir neyden çıkan bu ses, ateştir söyledikleri, nefes nefes ateştir. Ve yok olsun her kimde yoksa bu ateş! Bir aşk ateşidir içini yakan neyin; hani bir aşk coşkusu gibi içine düşen meyin!..

Sevgiliden ayrı düşmüşü teselli eder bir ney, yoldaş olur ve musiki perdeleriyle yırtar aşığın sır perdelerini, sırdaş olur. Kim gördü ney gibi hem zehir hem tiryaki, hem dert hem derman başı? Kim gördü ney gibi hem özlemde, hem sarmaş dolaşı?

Kanla dolu yoldan bahsetmede hep ney; aşk yolunun, Mecnun’un gittiği yolun öykülerini dillendirmede hep. Hani akılsızdır ya sırdaş olan akla, hani zordur ya müşteri bulmak kulaktan gayrı dile; işte o haldeyiz ki zaman erimede üzüntümüzden bizim; anlar yolunu şaşırmada…

Ve günler yanışlara yoldaş durmada.
Geçip gidiyorsa varsın geçsin günler; korkumuz yok ondan…

Ey temiz yaratılışın biriciği, hemen sen yanımızda kal yeter! Günler uzadıkça uzadı nasibi olmayan için, ve suya kandı balık dışında her şey.

(Bencileyin, bir balık kaldı susuz)

Pişkinin halinden ne anlasın ki ham…

Öyleyse sözü kısa kesmek gerek

vesselam!…”

(Mesnevi I - B, 1 – 1)

Türkmenistan/Abadan Halmedova

Mon, 02 Jun 2008 09:57:52 GMT

2.Å?ARKI Dön gel birtanem Türkmenistan
Uploaded by turkceolimpiyat

Özlemek mi istiyorsun

Sun, 01 Jun 2008 21:08:40 GMT

Özlemek mi istiyorsun
Seni yaratana kavuşturacak zamanı özle

Özlemek mi istiyorsun
Seni Harem-i şerife götüren toprağın kokusunu özle

Özlemek mi istiyorsun
Medine-i muharremin yeşil kubbesini özle

Özlemek mi istiyorsun
Asr-ı Saadet in nurlu yolunu özle

Özlemek mi istiyorsun
Hz. Peygamberin nur cemalini, gül kokusunu özle

Özlemek mi istiyorsun
Sıdık-ekberin dostluğunu özle

Özlemek mi istiyorsun
Ömer-i Faruğun yiğitliğini özle, adaletini özle

Eğer özlemek istersen
Hz. Osman ın hayâsını özle

Eğer özlemek istersen
Hz. Ali nin âlim aşkını özle

Eğer özlemek istersen

Hz. Bilal in Davudî sesindeki ezanı özle

Eğer bir gün bir şeyi özlemek istersen
Hz. Peygamberin miracını özle...

Eğer bir gün bir şeyi özlemek istersen
Varaka nın Amanını özle

Eğer özlemek istersen
Hz. Hatice nin vefasını özle

Eğer özlemek istersen
Ashabı kram ın muazzam kardeşliğini özle

Eğer özlemek istersen
Anam babam sana feda olsun ya rasulallah
diyen dilleri özle

Eğer özlemek istiyorsan
Mushab ın malını mülkünü kenara itip imana koşmasını özle

Eğer özlemek istiyorsan
Bir yılanın yıllar sonrada olsa bir sevgiliye olan hasretini gidermesini özle

Eğer özlemek istiyorsan
Hz. Ebubekir in dikenli cübbesini özle

Eğer özlemek istiyorsan
Nebi nin kütüğünün hüngür hüngür ağladığını özle

Eğer özlemek istiyorsan
Hz. Aişe nin iffetini özle

Eğer özlemek istiyorsan
Hz. Ali nin cesaretini özle

Eğer özlemek istiyorsan
Ashabın gece döktüğü gözyaşını özle

Eğer özlemek istiyorsan
Aşere-i mübeşşereyi özle

Eğer özlemek istiyorsan
Hz Nebi nin geçtiği topraklardan geçebilmeyi özle

Eğer özlemek istiyorsan görebilmeyi
O mübarek ele değen bardağı özle

Özlemek mi istiyorsan
O zaman olup da şimdi olamayan milyonlarca şeyi özlemeyi bilmeyi özle

Özlemek mi istiyorsun
Nebinin Nübüvvet mührünü özle

Özlemek mi istiyorsun
O nun ayağındaki çarık olabilmeyi özle

Özlemek mi istiyorsun
Ashabın samimiyetini özle

Özlemek mi istiyorsun
Nur ****al-i bir kez olsun görebilmeyi özle

Özlemek mi istiyorsun
H.z peygamberin verdiği ibretlik cevapları özle

Özlemek mi istiyorsun
Hıradaki geceyi özle

Özlemek mi istiyorsun
Uhud un üzerindeki yükü kaldırmayıp sallanmasını özle

Özlemek mi istiyorsun
Üveys-i karani nin hırka-i şerifini aldıktan sonraki sevmemi özle

Özlemek mi istiyorsun
Hz. Peygamber-i zişar nın allahu ekber deyip namaza duruşunu özle

Özlemek mi istiyorsun
Hz. Nebinin Karnına bağlandığı iki taştan biri olabilmeyi özle

Özlemek mi istiyorsun
Bedir deki nusretullah ın heceli etiğini özle

Özlemek mi istiyorsun
Tarifteki Hz peygambere gerilen çelik duvarın amacını özle

Özlemek mi istiyorsun
Kabe nin ALLAH,ALLAH sesleriyle yankılandığı günü özle

Özlemek mi istiyorsun
Hz. Eyyüb ün yüreğindeki temizliği özle

Özlemek mi istiyorsun
Hz. Esma nın kuşağını özle

Özlemek mi istiyorsun
Sırf Öptüğü için Hecerül esvedini öpebilmeyi özle

Özlemek mi istiyorsun
Medinelilerin biatlarını özle

Özlemek mi istiyorsun
O mübarek parmakların ayı ikiye bölmesini özle

Özlemek mi istiyorsun
Peygamber hürmetine yağmurların bahşedildiğini özle

Özlemek mi istiyorsun
Seni özlemek yaradana laik bir kul, Hz. Peygambere ümmet olabilmeyi özle
Yasin Dibek

Gözyaşıyla Yüzü Yıkamaktır Edep...

Thu, 29 May 2008 09:03:32 GMT

Edep;
ağlayabilmektir ağlanılacak yerde
insanlığın üzüntülerine,dertlerine...
bazen gülebilmektir insanların
yüzüne edep güneş gibi...
...
Edep;
müminliğini idrak edip umutla bakabilmek
geleceğe edeple
saadet devrini hatırlamak,
hatırlamak neki unutmamak
yaşamaktır edep
...
Edep;
takatin yettiği kadar haykırmak nefsine sessizce
edepsizler duyana kadar
gözyaşıyla yüzü yıkamaktır edep
...
Edep;
kuranın sesini duyabilmek duyurabilmektır edep
gönlüne sindire sindire her zerresinde
secdeye başkoymaktır gecenin bir yarısı...
...
Edep;
hülyalarında sadece onu görebilmektir...
ona ümmet olabilmektir edeple
ve sevebilmektir yaratılanı
yaratandan ötürü
...
en zor anında
ümidini kaybetmemek
paylaşmaktır medinedeki paylaşma gibi
imanın yaldızıdır edeb
ciddiyettir edep latifeyi unutmadan
Dalkavukluğa kafa kaldırmaktır edep
...
Edep;
islam deryasına atabilmektir kendini
fedakarlıktır aşktır edep
dost kalabilmektir Allah dostuyla
emanete sadakattır edep...
bazen susmaktır gözyaşıyla edep
günahları tövbeyle yakmaktır edep
...
Edep yahu!

Hakk'ın Aynası

Wed, 28 May 2008 06:20:01 GMT

Biliyoruz ki, insan, Cenab-ı Hakkın aynasıdır.
Allah, insanı kendinden bahşettiği bir nur ile yarattı ve büyük tecellilerle nasiplendirdi.

Allah Rasulü (A.S.),
Allah, Ademi kendi suretinde yarattı(Buhari, Müslim, Ahmed)
derken işte bu hakikate işaret ediyor.

Bunun için tasavvufta insana Mazhar-ı Hak (Cenab-ı Hakkın yansıdığı varlık)deniyor.
İnsanın kalbi de Nazargâh-ı İlahi (Allahın baktığı yer) olarak tanıtılıyor.

İnsanın vücudu, şu gördüğümüz maddi alemin unsurlarından yaratılmıştır.
Fakat ruhi yönü, görünmeyen alemin hazineleri ile bezenmiştir.
İnsanı yalnızca et ve kemik olmaktan kurtaran kalb, ruh, vicdan,
ilim, fikir, sevgi gibi cevherler, işte o gayb alemine, yani melekût alemine aittir.

Peki, insan diğer varlıklardan farklı olarak neden böyle özel yaratıldı?
Bu özel yaratılış, çok özel bir vazife içindir:
O Kudreti Sonsuz Yaratıcıyı tanımak, sevmek ve..
bütün varlıklara bu sevgiyi yaymak.

O halde bir kalp, ilahi sevgiden nasiplendiği ölçüde insanları sevebilir,
yaradılmışlara hizmet edebilir, onların yükünü ve zahmetini çekebilir.
Rahman ve Rahim olan Yüce Allahı tanıyan insan,
bu tanıyışı miktarınca kendisinin ve diğer insanların kıymetini bilir,hakkını verir,
adaleti gözetir. Ancak Allah sevgisiyle başkalarını karşılıksız sevebilir.
İnsanlığın bugünkü manzarası bu gerçeğin ispatı değil mi?

İnsanı kendine halife (temsilci) yapan ve onunla kainattaki mükemmelliği
tamamlayan Yüce Rabbimiz, bu şerefli varlığın hak ve hukukunu koruma adına
bizlere birçok emirler vermiş, yollar öğretmiştir.

İşte din, bir anlamıyla, insanlığın şerefini korumaya yönelik
bu emir ve yasaklar bütünüdür.

Önce şunu bilelim:
Yüce Rabbine iman eden herkes, gerçek insanlığa adım atmıştır.
Ve Allaha giden dostluk yolculuğuna başlamıştır.

Allah müminlerinin dostudur (Bakara/257) ayeti bu müjdeyi veriyor.
O halde bir kalbe iman nuru girmiş ve baş secdeye eğilmiş ise,
artık onun taşımaya başladığı ilahî nur ve emanet, ona karşı sevgi ve
nezaketi gerektirir.

Yerlerin, göklerin ve dağların taşımaktan çekindiği ilahî sorumluluk emanetini,
müminler taşımaktadır. Bunun için müminlerin kıymeti büyük, hatırı yüksek,
hukuku ağır ve işi ciddidir. Allahın dostlarına, yani müminlere düşman olmak,
ancak Allahın düşmanlarının işidir.

Hem Yüce Rabbimiz her mümini diğer müminin kardeşi yapmamış mıydı?

Artık bu şerefli insana zulmetmek, onu haksız yere üzmek, kınamak,
kendisiyle alay etmek kesinlikle yasaktır, yani haramdır.

İnsanın canı, kanı, malı, ırzı ve şerefi Kâbe gibi kutsaldır, koruma altındadır.
Haksız yere cana kıymak, kan akıtmak, mal gasbetmek, ırzı karalamak,
şerefi zedelemek en büyük zulümdür ve haramdır.Bunları yapanın düşmanı Allahtır.

Bu şerefli insanın arkasından çekiştirilmez, yüzüne karşı dalga geçilmez.
Herhangi bir ortamda kusurları alay konusu yapılıp, şerefi çiğnenmez.

Varsa bir kusuru, dostça ve mertçe kendisine söylenir, düzelmesi beklenir
ve bunun için samimi olarak dua ve yardım edilir.
Çünkü, günah ile kirlenen kalp ve zedelenen edeb, herkesin ortak kıymetidir.
Günahla hastalanmış kalbi ve zayi edilmiş edebi kurtarmak için ortak çaba göstermelidir.
Bu çaba, Allah sevgisinin, takvanın gereği ve erdemli insan olmanın işaretidir.

Güzellikten sapmış, ayağı kaymış bir insanın kötü haline sevinmek ve
onu düştüğü bataklıkta terketmek asla şerefli insanların işi değildir.
Bu, dostluğa da sığmaz.

Hakka aşık müminlere, kötülükle kirlenen bir kalp aynasını temizlemek için
çabalamak düşer. Çünkü o kalp iman etmiştir;
bu iman emanetini ve onun meyvesi olan edebi korumak her müminin vazifesidir.

Rasulullah (A.S.) buyuruyor ki:

Sizden biriniz diğer kardeşinizin aynasıdır;öyleyse onda bakana eziyet verecek
kötü bir hal görürse, onu gidermeye çalışsın. (Buhari, Tirmizî)

Mümin müminin aynasıdır. Mümin müminin kardeşidir;
onun kaybolan malını ve çiğnenen şerefini korur,
arkasından kendisini destekler,gıyabında hakkını savunur.(Ebu Dâvud)

Mümin kardeşlerimizle farklı mizaç ve anlayışta,
değişik görüş ve mezhepte olabiliriz. Aramızdaki ihtilafları fitne ve düşmanlık
sebebi değil, rahmet vesilesi yapmalıyız.

Cenab-ı Hakkın geniş tuttuğu bir yolu biz daraltmayız.
nun hoş gördüğü bir kulu biz kınayıp darıltamayız. Darıltıyorsak
o bizim kalbimizin darlığından ve hastalığındandır.

İslâmın bizden istediği şefkat bununla da bitmiyor:
Müminler, haksız yere başka dindeki insanlara ve diğer canlılara da zulmedemez.
Müminin yapacağı ya şefkat ya da adalettir. Ötesi zulüm ve ihanettir.

Abdullah TOKATLI

Hakk'ın kahrında lütuflar gizlidir

Tue, 27 May 2008 11:57:09 GMT

• Bir insanın gülmesi, Cenab-ı Hakk'ın o kula lütfünu, ihsanını anlatmada, hikaye etmektedir. Bir insanın ağlaması, feryat etmesi de Hakk'ın kahrından bir şikayettir.

• Dünyada birbirine zıt olan, aykırı olan bu iki haberin de, hal dilleri ile bir sevgiliden geldiklerini rivayet ederler.

Aziz Hüdaî hazretleri;

"Hoştur bana senden gelen, Ya gonca veyahut diken! Lütfun da hoş kahrın da hoş" diye yazmıştır.

• Hakk'tan gelen lutuf, gaflette olan kişiyi öyle şaşırtır ki, o Hakk'ın kahrını düşünmemek cinayetini işler de daima güleceğini zanneder.

• Ötekine gelen kahır da ona ümitsizlik verir. 0 zavallı ye'se kapılır, bunalıma girer. 0 kahrın arkasındaki lütfu düşünemez.

" Aslında kahırda ilahî bir lütuf gizlidir. Mevlana Dîvan-ı Kebîr'nin başka bir yerinde:

"Gamdan, kahırdan daha tatlı, daha mübarek bir şey olamaz. Bunun karşılığı sonsuzdur. diye buyurmuştur. (Dîvan-ı Kebîr, c. VI, s. 265) Mevlana Mesnevî'de. de bu konuya bir çok , kere temas etmiştir. (Bkz. Mevlana, Hayatı, Şahsiyeti, Fikirleri, Ötüken yay., s. 270) Bır Mesnevî beytinde;
"Paha biçilmez akîk pislik içinde gizlendiği gibi, Hakk'ın kahrı içinde lütuf gizlenmiştır. (Mesnevî, c. V, no. 1665) Başka bir Mesnevî beytinde de;

"Onun hoş olmayan tecellîsi canıma hoş gelir. Gönlümü inciten, kıran sevgiliye canım" feda olsun." (Mesnevî, c. I, no. 1771) diye buyurmaktadır.

• Aşk, esirgeyen bir şefaatçidir. Ikisini de görür, gözetir, korur.

• Allah'ım, bu aşkı bize lütfettiğin için sana şükürler olsun. Biliyorum ki, senin kahrında bize sonsuz lütuflar var.

• Şükürde kusurumuz olsa bile aşk nankörlüğe bile bakmaz. Onu bile hoş görür.

• Bu aşk, ya kevserdir, ya ab-ı hayat; ömre sonsuzluk vermede, insanı ölümsüz etmededir.

• Aşk, Allah ile insan arasında bir peygamber gibidir. îkisinin arasında gelir gider, birbirinden haberler getirir götürür.

• Yeter artık sus, bunu ayet ayet okuma, zaten ayeti de aşk tefsir eder.

“Sevgiyle acılar, tatlılaşır; bakırlar altına dönüşür.
Muhabbetle tortular, berraklaşır; dertler, şifa verir.
Muhabbetle ölü, canlandırılır. Sevgiyle padişah, köle yapılır.”

(Mesnevî, II/ 1529-1531)

Yandım Ey Yâr

Mon, 26 May 2008 09:06:32 GMT

Felekler yandı ahımdan muradım şemn-i yanmaz mı?

Aşkım sabrımı aşar diye korkuyorum.Ben de kalmam bu çilehanede biliyorum.Gel de şu yüreğe anlat.Gel dokun da bin ah işit…
Yandım Ey Yar! Geceler ahımla inler oldu.Dışarıda efsunlu bir bahar var.Güllerin de hali sana aşikâr.Toprak küskün yağmura.Yağmurda yağmaz oldu yokluğunda.Gündüzler zulüm,gece keder ,gece gam ,gece boynu büküklük ,gece ölüm…
Meylim yok dünya yollarında yürümeye bu nasırlı ayaklarla.Hani kovanımda balımsın isterse kovanım yağma olsun.Ama gel de istersen zehirim ol, ol da bu can ten evini terk edeyim.Bu gece ayın şavkı vurmasın yüzüme ve gece örtüsünü örtmesin üzerime.Bu bendeki gurbet zârı zârı inletiyor beni.Arşı tepelere verilen kızların ağıtlarından farklı benim ki.Ben suçunu inkar etmeyenlerdenim.Dünyaya mahkum edilişimin sebebini bilmekteyim.

‘Şayet aslından biraz ayrılsa can,öyle bekler vuslata ersin zaman’(Mesnevi.)

Ne zaman vuslat Ey Yar! Can bitap düştü,saçlarıma hazan düştü. Sevdama köz düştü.Lime lime etti bu hasret beni.İlmek ilmek cana dokudum da seni, gönül gözüme hayranlık düştü.
Özlem iklimlerinden dergahına sesleniştir bu, ahı feryada karışmış bir kıtmirin yanmasıdır.Gel ne olur bir gün çıkıp gel alev almadan ruhum.Canı dişinde,özü közünde bir ağlayıştır bu.Kâlin Hâle serzenişi,Mecnunun leylaya vurgunluğu.Gel ateşe su(uuu)…

‘Herkesin zannında dost oldum ama,kimse talip olmadı esrarıma.’(Mesnevi.)

Sen benim esrarım,sen yok(sul)luğum,sen ahım,sen garipliğim,sen benim inşirâhımsın.Kalabalıklar içinde yalnızlığı acıya buladım gezdim biçâre.Kirletilmiş hecelerin arasında kayboldu adın bazen,an oldu kaldım divâne.Ve utandım adın başlara tâç iken.İnfak ettim nefsi diyerek çıkıp gel(e)medim huzuruna.Bu mağlubiyetin sonu şu demdeki halim oldu bak hanem gühahla dolu geldim kapına.Gayri bildim ben kendimi, ne olur kapından geri gönderme beni.
Hatırıma düşen kelâmınla yaktım bu odu.Yak(sın) beni bu ateş hissizliğime kor düşsün yansın bu gece de.Nicedir ki düşmüşüm ben bu aşka,aşkın gözü körmüş,çek şu mili ,senden gayri her şeyi görmüş şu gözlere.Yüreği de koydum ortaya ,sür, sür de kızgın demiri belki hissetmez de.

Maşukun sırrıyla aşık örtülü,sağ olan maşuktur aşık bir ölü.(Mesnevi.)

Sır oldum Ey Yar! Koyboldum ,ben dahi kendimi kendimde bulamazken gel de beni çıkar benliğimden.Can benden çıktı artık kana boyandı.Bir hançer yarası sırtında yangın yerinde ateşe bulandı.Ben bu yolda yandım da pişemedim.Kâr ed(e)medim, amelim yetmedi huzuruna gelmeye ve sana hakkıyla eremedim.

Ben yandım da felekler de yandı ey yar!.Sesime bir ses sun,ruhumda hazan,dışarıda bahar..Bir nazar ediver bu can aşkından yanar da yanar...
Bir selam ...
Bir nida,
Bir meram
Ey yar....

Photo Album: 29 Haziran

Sun, 29 Jun 2008 22:12:12 GMT

29 Haziran

islamasevgihadis

Photo Album: kutay

Wed, 11 Jun 2008 13:07:25 GMT

kutay

Resim 012

Resim 028

Resim 037

Resim 039

Resim 040

IMG_0267

IMG_0268

IMG_0274

IMG_0307

IMG_0311

More Photos...

Photo Album: dostluk

Wed, 11 Jun 2008 12:51:59 GMT

dostluk

d10

More Photos...